Vanaf het moment dat pa zijn rijbewijs had gehaald, reden we geregeld in een knalrode VW kever, de C-4034, naar de St. Michielsbaai. De eerste keer dat ik daar kwam keek ik wat verbaast naar de afzetting in het water. Lange lijnen met drijvers die aan twee grote zwarte drijvende mijnen waren bevestigd, gaven aan dat het afgebakende stuk louter voor mensen van de Marine / Mariniers waren. Zodra een Antilliaans kind maar in de buurt van die lijnen kwam, werd al geroepen dat het weg moest. Het deed mij denken aan de voorgaande jaren in Leiderdorp. Als donker jongetje werd ik ook soms op bepaalde plaatsen geweerd.

Midden in het afgebakende vierkant stuk zwemwater dreef een vlot. Zodra we vanaf de steiger het heerlijk warme water in doken, zwommen we naar het vlot. Op een van de weinige kleurenfoto's zitten mijn broer Joop en oudste zus Hanny op het vlot. Zo'n middagje zwemmen was een heerlijke verkoeling. Maar de reis naar huis bracht daar snel verandering in. De grootste uitdaging was het weer instappen in de inmiddels gloeiend hete kever. De bekleding van skai was bijna gesmolten. Vaak legden we eerst de (natte) handdoeken op de bank en stoelen, al vond pa dat niet geslaagd.

Als pa om een of andere reden niet achter het stuur kon kruipen, dan werden we door een vriend van hem, sergeant IJzendoorn (Marinier) vervoerd. Meneer IJzendoorn, een sympathieke man van eveneens Indonesische afkomst, reed zodoende geregeld in pa's kever over het eiland.

Jaren later kwam ik erachter, dat de Antillen samen het misbruikte kind van Nederland vormen. Als ik zie hoe Nederland omgaat met haar voormalige kolonie, dan schaam ik me. Nederland heeft altijd verzuimd het kind op te voeden, voor te bereiden op zijn eigen zelfstandigheid, zodat het op eigen benen kan staan. In plaats daarvan heeft Nederland het mede door Shell kaal geplukte kind met de viezigheid (Shell) op straat gezet, vanuit de gedachte : "Daar zijn we mooi vanaf!"  Ja, ook Shell heeft een zeer koloniaal bewind gevoerd. Gedurende vele jaren grof geld verdiend met de raffinaderij en daarvoor niets terug laten vloeien naar de lokale bevolking. In plaats daarvan  heeft het bij vertrek een arm en hongerig eiland een paar dollars gegeven ter compensatie van een verpest milieu.
Nederland klaagt over het feit dat er zoveel mis gaat op de Antillen en dat Antillianen hierheen komen en zich misdragen. Ik vind dat erg bedenkelijk. Nederland heeft nooit of te nimmer de hand in eigen boezem willen steken. Ze wijst liever met het beruchte belerende vingertje naar andere landen en regeringen. Nederland gedraagt zich zelf eigenlijk ook niet echt volwassen.

Zo was er ook het Kerstfeest

Onder een warme tropische zon

Een haast buitenaards gebeuren

Die insloeg als een bom.

Waar ligt dat eiland ergens? Voor de kust van Zuid AmerikaHet eiland

Medio december 1960 vertrokken wij per boot naar de West. Pa was ons in de maand oktober per vliegtuig al vooruit gegaan. De reis zou ongeveer 10 dagen duren. We scheepten in op de "Prins der Nederlanden" van de KNSM te Amsterdam.

Via Southhampton voeren we langs de Azoren richting de Zuid Amerikaanse kust. In de Golf van Biskaje brak de ellende uit. Flinke golfslag en bijna iedereen zeeziek. Op zeker moment zaten we met zijn vieren in de grote zaal te ontbijten. We werden flink in de watten gelegd, door de bediening : "Flink eten, jongens, dan worden jullie nooit zeeziek!" Dat duurde niet zo lang, want weldra was de eetzaal helemaal leeg. Enne we leerden ook dat je niet tegen de wind in over de reling moet kotsen….en ook niet in de wastafel en ook niet in een thermosfles. Ik was in december net 12 geworden, maar ik mocht toch niet buiten het kinderverblijf komen. Dat was wel balen tussen dat grut. Na zo'n 7 dagen oceaan kijken kwamen we in rustiger vaarwater en mooier weer terecht. We gingen voor anker bij de eilanden Grenada, Barbados en Trinidad. We gooiden dubbeltjes in het water, die door de rondzwemmende lokale jeugd werd opgedoken. Op Trinidad zag ik voor het eerst in mijn leven een echte bedelaar in jute gehuld. Caracas maakte een grote indruk op mij. Tenminste de grote groep gewapende soldaten die aan boord kwam. Plotseling was er een grote spanning te merken aan boord. Gauw maar weer wegwezen. De volgende dag, 1 januari 1961, kwamen we bij Curaçao aan. Een prachtig groen eiland doemde voor ons op. De pontjes brug ging open en we voeren langs middeleeuwse huizen, die geel van kleur waren.

Zoals gezegd woonden we in de "indianen buurt". Dat sprak vooral Ruud en mij erg aan, want we waren beiden gefascineerd door alles wat met indianen te maken had. De Ilandweg en de Navajosweg kwamen net als de Siouxweg en de Winnetouweg uit op de Arowakenweg. Deze weg liep weer achter de Emmakerk langs.Aan de noord kant van de Navajosweg bevond zich de Gosieweg. Die moest je oversteken om bij de Suffisantkazerne te komen.Tegenover de Emmakerk lag Emmastad, een wooncomplex voor medewerkers van de Shell. Bij de toegang bevonden zich wildroosters om de geiten tegen te houden. Het complex was geheel omheind met een hekwerk. We vonden dit maar een vreemd aandoend geheel, en we mochten daar ook niet binnen komen.

-Navajosweg 11, met op de achtergrond de Emmakerk-

Vanaf de boot gezien zag het eiland er tropisch groen uit. Op het eiland zelf viel dat wat tegen. Het had veel weg van een woestijngebied. Een rotsachtige bodem (nos tera ta baranca) van vulkanische oorsprong, waar veel planten met doornen of stekels op groeiden. Veel hagedissen en mooie vogels. Ook veel loslopende geiten met specifieke oormerken, die aangaven wie de eigenaar was. Zo’n geitenoor werd met een mes bewerkt : een hoekje eruit, een paar reepjes enz. Voor ons, met name de jongens, was deze woonomgeving een ideale speelplek.

Met een collega van pappa, meneer De Vries, reden we van de haven naar ons nieuw onderkomen. Onderweg keken we onze ogen uit. Na twintig minuten rijden kwamen we aan op de Ilandweg. Bij nr. 9 stapten we uit. Wat een huis! Vrijstaand, alles gelijkvloers en wat een tuin! Dat was toch iets heel anders dan die halve duplex woning in de Resedastraat nr. 74a!.Ramen met "shutters", jaloezieën met horrengaas ervoor. Geen vloerbedekking maar vloertegels. Achter op de plaats was een handpomp. Onder het huis werd regenwater opgeslagen, dat met de pomp omhoog gepompt kon worden. In de achtertuin stonden twee grote bomen. Het water uit de kraan was vaak heet (de waterleiding lag boven de grond) en smaakte regelmatig naar olie! Lege olietankers die naar de raffinaderij kwamen namen vaak drinkwater mee. Het koken gebeurde op flessengas en de electriciteit werd via bovengrondse kabels aangevoerd.

Mamma op de veranda achter het huis. Onder de boom was al een tentje gebouwd.

Op de veranda / trap van het huis, Hannie, Tineke, de buurmeisjes van de Fam. Snijder, de achterbuurmeisjes Arlene en Guizelle(?), blonde Betty de Jong van de overkant en David. O ja, ik sta er ook nog op, helemaal rechts.

O, Octavia!

Mijn eerste dag op mijn nieuwe school. Het is nog vroeg,maar het is wel gewoon licht buiten. Het is half acht geweest. Vol bewonderingkijk ik naar al die donker gekleurde jongens en meisjes die in de maand januariin zomerse outfit de klas binnenkomen. Ik sta naast de lessenaar van meneerBax. Als iedereen heeft plaats genomen, stelt meneer Bax mij voor aan mijnnieuwe klasgenoten. “Let even op allemaal. Dit is Wim, hij komt net uit Hollanden komt bij juliie in de klas”, vertelt hij. Dan wijst hij mijn plek. Ik neemplaats in een tweepersoonsbank, waar ik alleen zit. Voor mij zitten tweemeisjes. Nou ja, meisjes, ze zijn wel groot. Ik zit schuin achter Octavia, eenmooie exotische naam voor een even zo exotische verschijning. Ze heeft langekrullende wimpers, smalle lippen en grote amandelvormige ogen. Haarjukbeenderen steken iets uit. Ze draagt gouden oorknopjes. Haar gitzwarte haaris half lang en licht gekruld. Hoe langer ik naar haar kijk, hoe knapper zelijkt te worden. Ze draagt een witte blouse met korte pofmouwtjes afgezet metkant, waar haar slanke, lichtbruine armen uit steken. Ze heeft mooie dunne,lange vingers met lange wit gelakte nagels. Als ze lacht knijpt ze haar ogeniets dicht en zie ik haar mooie witte tanden en kleine kuiltjes om haar mond.Ik slaak een diepe zucht en denk : “Jeetjemina, en dit is nog maar een heelklein stukje van Curaçao!”